“Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς και πότε ξεκίνησε να ζει μέσα μου η ανορεξία. Από την μια στιγμή στην άλλη, ανακάλυψα τις θερμίδες και τρόπους να απαλλάσσομαι από αυτές, την εξαντλητική γυμναστική και την ικανοποίηση όταν η ζυγαριά έδειχνε όλο και πιο λίγο βάρος. Σύντομα, η ανορεξία με κατάκλυσε, έχασα την χαρά, την ανάγκη για φίλους και συναναστροφές, έχασα τον εαυτό μου. Η ανορεξία με τραβούσε προς τα κάτω, χανόμουν στο σκοτάδι της, και κυριαρχούσε σιγά σιγά την ύπαρξή μου. Και όμως, υπάρχει ελπίδα. Με την βοήθεια ειδικών και της οικογένειας μου, κατάφερα να βγω στο φως, να βρω τη δύναμη να παλέψω και να νικήσω το τέρας αυτό. Η περιπέτειά μου αυτή, με έκανε πιο δυνατή, έμαθα ποια είμαι, αγάπησα αυτό που είμαι, με τα καλά και τα κακά μου και πλέον προχωρώ, νιώθοντας νικήτρια που κατάφερα να το ξεπεράσω.” (Ανώνυμο)